Pabianicka społeczność żydowska miała swoja gminę (parafię) wyznaniową. Przy siedzibie gminy u zbiegu ulic Warszawskiej i Konstantynowskiej, gdzie załatwiano religijne sprawy urzędowe, znajdował się również dom studiów, łaźnia do kąpieli, z mykwą do rytualnego oczyszczania i koszernia. Mykwa służyła do rytualnego (religijnego) obmywania, przez zanurzenie, osób i naczyń wcześniej już oczyszczonych z wszelkich fizycznych zanieczyszczeń. W 1929 roku obiekt był wyposażony w 15 wanien do mycia (łaźnia) i 2 baseny do rytualnego zanurzania (mykwy). Inna łaźnia, wyposażona w 5 wanien do mycia i basen rytualny (mykwę) znajdowała się na Nowym Mieście przy ul. Kościuszki.

W budynku gminy modlili się codziennie pabianiccy Żydzi nie będący chasydami. Publicznie występowali tu również mówcy i kaznodzieje, a chłopcy ze wszystkich warstw społecznych spotykali się w domu studiów aż do czasu ożenku.

Podczas II wojny światowej w budynku znajdowało się biuro Żydowskiej Rady Starszych (Judenratu). Po Zagładzie, kiedy Żydzi pabianiccy wracali do swojego miasta, budynki gminy były pierwszą przystanią i miejscem zamieszkania dla większości z Ocalałych. W roku 1945, niewielka grupka pabianickich Żydów, która przetrwała okupację, próbowała reaktywować gminę, ale nie trwało to długo. Większość ocalałych Żydów wyjechała z Pabianic do przełomu lat 50. i 60. XX wieku.