Sura Szmulewicz

Sura Szmulewicz, córka Bajli Grzywacz i Hersza Szmulewicza z Sannik, urodziła się w 1916 we wsi Sanniki niedaleko Gostynina. Tuż przed wybuchem wojny, w VII 1939 w Łodzi, poślubiła Szmula Ejlenberga (ur. 1901 w Sieradzu) i zamieszkali w Pabianicach. Młodzi małżonkowie doczekali się dziecka, jednak Szmul i dziecko zginęli w 1942, prawdopodobnie zamordowani w Chełmnie nad Nerem. Podczas likwidacji getta pabianickiego, Sura została przeniesiona do getta w Łodzi. Chociaż deklarowała zawód „krawcowa” to skierowano ją do pracy w warsztacie stolarskim.
W XI 1943 wywieziono Surę, przez KL Stutthof, do Drezna, a w IV 1945 znalazła się w Theresienstadt w Czechach, gdzie 8 V 1945 wkroczyła Armia Czerwona.
Już w 1945 wróciła do Pabianic i zamieszkała w siedzibie Gminy Wyznaniowej Żydowskiej przy Warszawskiej 24.

3. wspólna kolumna
Wtedy właśnie poznała Abrama Lasmana i w I 1946 związali się na całe dalsze życie. Wkrótce wyjechali i 7 XI 1946 przybyli do obozu przesiedleńców (tzw. dipisów) w Schwäbisch-Hall k. Stuttgartu. W maju 1949 z lotniska w Monachium wylecieli do Izraela, gdzie zamieszkali na stałe w rejonie Tel Awiwu. Pracowali w przemyśle tekstylnym i odzieżowym. Mimo strasznych przeżyć, mimo utraty swoich rodzin, stworzyli tu nową rodzinę. Już w Izraelu urodziły się ich dzieci: Joseph, Bilha i Moshe.

Z rodziny Sury nie przeżył nikt, ale ocalało troje rodzeństwa Abrama: Arie, Towi (Tobiasz) i Srul, którzy doczekali się 7 dzieci potomków.

Abram odszedł w 1985, Sura zmarła w 1997. Oboje są pochowani na cmentarzu Kiryat Shaul w Izraelu.