Rodzina Moniców (Monitz): Abram-Mojsze i Szejndla oraz trzech ich synów: Salek (ur.-1924), Szlamek (ur. 1927) i Beniek (ur. 1929) mieszkali przy Kościelnej 18. Abraham był właścicielem fabryki Wyroby Tekstylne Monica, założonej jeszcze przez jego ojca Friedmana, która produkowała głównie jedwab na eksport do krajów europejskich. Zatrudniała ok. 500 pracowników. Byli szczęśliwą, kochającą się rodziną …aż nastał rok 1939. W czasie wojny zginęli niemal wszyscy: dziadek Friedman i babcia Rajzla, ojciec i matka, Szlamek (prawdopodobnie maj 1942 r., Chełmno n. Nerem), Beniek (wywieziony do getta łódzkiego, stamtąd podczas selekcji wysłany do krematorium), wuj Symcha (1942 r. Auschwitz). Wojnę przeżył tylko Salek, który jako 17-latek zgodził się zająć miejsce ojca i został zmuszony do pracy dla Rzeszy. Przebywał w Będzinie (1941-1943), później w Auschwitz-Birkenau (1943), porządkował teren getta w Warszawie (jesień 1943), szedł w marszu śmierci do Kutna (lipiec 1944), skąd trafił do Dachau (1944 – kwiecień 1945) i obozu pracy Waldlager. Tu został oswobodzony przez wojska USA. Swoje życie opisał w książce „My tears never stop.”