Cmentarz żydowski w Pabianicach został założony pomiędzy 1838 a 1847 r., w południowo-zachodniej części miasta. Powierzchnia wynosiła pierwotnie 1,7 ha, ale w 1968 r. przesunięto jego zachodnią granicę, zmniejszając obszar do obecnych 0,85 ha. Na wyłączonym z cmentarza terenie wzniesiono kotłownię i skład węgla.

Do dziś przetrwało 1366 nagrobków w różnym stanie zachowania. W większości są to macewy z tradycyjna symboliką nagrobną, niektóre sygnowane przez znane łódzkie firmy kamieniarskie F.Szymańskiego i L.Wasowskiego. Na niektórych wykonano wtórnie polichromie. Na cmentarzu pochowano m.in.: fabrykanta Majera Barucha i Rozalię z Glücksmanów Baruch (rodziców historyka Maksymiliana Barucha), kupca Emanuela Kantorowicza, rabinów Pabianic Henocha Henicha, Kuczyńskiego i Szlomo Issachara Kuczyńskiego oraz działacza Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy Józefa Zonenberga, a także dziadków Aliny Szapocznikow.