Przy drzwiach domu lub mieszkania pobożnego Żyda powinna wisieć, przybita po prawej stronie futryny, tak zwana mezuza (hebr. odrzwia) – zwitek pergaminu z dwoma fragmentami Tory, schowany w drewnianym lub metalowym pokrowcu. Są to fragmenty z Księgi Powtórzonego Prawa (rozd.6 w. 4–9 i rozdz.11 w. 13–21) wchodzące także w skład jednej z najważniejszych modlitw w judaizmie, żydowskiego wyznania wiary, Szma Israel (hebr. Słuchaj Izraelu! [Pan jest naszym Bogiem – Panem jedynym]). Tekst biblijny mówi o miłości człowieka do Boga, przypomina o wypełnianiu bożych nakazów. Na odwrotnej stronie zwitka lub na samej mezuzie umieszczano słowo – Szadaj (czyli Wszechmogący). Mezuza chroni pobożnych Żydów przed grzechem podobnie jak filakteria (tefilin) i frędzle (cyces). Talmud pouczał, że tak, jak króla strzeże jego zbrojna straż, tak Król Wszechświata poprzez mezuzę chroni swych poddanych. Natomiast według wyobrażeń ludowych stanowiła rodzaj talizmanu, który miał chronić dom przed nieszczęściem i dostępem sił nieczystych czy dybukiem, złym duchem, który wstępuje w żywego człowieka, aby go opętać.
Mezuzę umocowuje się na prawej framudze drzwi wejściowych domów i mieszkań żydowskich. Należy umieścić ją w widocznym miejscu, nie później niż 30 dni po wprowadzeniu się do domu lub mieszkania. Tradycja nakazuje dotknąć jej w chwili przekraczania progu i wypowiedzieć słowa błogosławieństwa.