ALINA SZAPOCZNIKOW

Alina urodziła się 16 V 1926 w Kaliszu, dorastała w Pabianicach w zasymilowanej rodzinie żydowskiej. Ojciec, Jakub, był dentystą, matka, Rywka z d. Auerbach – pediatrą. Miała starszego brata Mirosława. Mieszkali przy ul. Narutowicza 4. Alina chodziła do Szkoły Podstawowej nr 1 i Gimnazjum im. Królowej Jadwigi.

Po zajęciu miasta przez Niemców w 1940 trafili do getta pabianickiego, a w 1942 – do łódzkiego. Mirosław został wysłany do pracy przymusowej i zginął. Alina i matka przeszły przez Auschwitz, Bergen-Belsen i Buchenwald (podobóz Duderstadt), gdzie pracowały w fabryce amunicji. Ostatnie miesiące spędziły w Terezinie. W kwietniu 1945 podczas bombardowania transportu zostały rozdzielone. Alina sądziła, że matka nie przeżyła. Odnalazły się kilka miesięcy po wojnie.
Alina studiowała rzeźbę w Pradze (u Otokara Velimskiego i Josefa Wagnera), przyjęła obywatelstwo czechosłowackie. W latach 1948-1950 kształciła się w École Nationale Supérieure des Beaux-Arts w Paryżu, a następnie w ASP w Warszawie. Tworzyła rzeźby w duchu socrealizmu, m.in. portret Stalina, Pomnik Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W 1952 wyszła za Ryszarda Stanisławskiego, adoptowali syna Piotra; rozwiodła się w 1958.
Od 1963 mieszkała we Francji, gdzie jej twórczość nabrała osobistego charakteru – podejmowała tematy cielesności, kobiecości, choroby, przemijania i traumy Holokaustu. Wykorzystywała odlewy własnego ciała w gumie, żywicy, brązie („Autoportret biologiczny”, odlewy ust, piersi, brzucha). W 1967 poślubiła Romana Cieślewicza. Choroba nowotworowa stała się częścią jej sztuki. Zmarła 2 XI 1973 w Paryżu, mając 47 lat.